Mutlu Yıllar Palyanço'mmm:))

Gürcistanda son günlerimizi sulu zırlak bir şekilde geçirdik, Palyanço ile. Bir onun gözleri doluyor bir benim. Gözlerimizi kaçırıyorduk birbirimizden ki ağlamayalım, ama nasıl mümkün. O kısacık zamanda nasıl alışmışız birbirimize, Andy ile daha önce tanışmıştık biz. Ben o zamanlar yeni evlenmiş, bir küçük ev hanımıydım. Daha çalışmaya başlamamış, sıkıntıdan patlıyordum.

Evde değişik sitelerden en çok da portakalagaci.com dan aldığım tariflerle değişik değişik yemekler yapıyordum. Ve şirkette ki herkesi eve yemeğe alıyordum. Yeni yeni de blog tutmaya başlamıştım. Önce Diktatör, Güçlü Şirin, Andy ve Kurt geldi evimize, ilk misafirlerimiz. Düşünün ki ilk kez yemeğe aldığım insanlar Genel müdür, Genel sekreter, İşletme müdürü ve yardımcısı!! Nası kasıyorum bişey beğenmezlerse falan diye, işte o gün Andy beni “ay ne suratsız, soğuk bi kız” diye tanımlamış: ))) Hala söylüyorum “o gün çok kasmıştım ama valla yaa” diye, benle dalga geçiyor mikrop!

Sonra Andy’nin evleneceğini duydum, gerçi bir kaç kişi daha eşleriyle gelmişti Tiflis’e, onlarda çalışmıyorlardı benim gibi. Ama hiçbiri kafa dengi değildi malesef. Gelecek olanın üniversite öğrencisi olduğunu, benden sadece 1 yaş büyük olduğunu duyunca baya heveslendim, akranım biri gelecek diye. Hemde o da benim gibi yeni evli olacaktı. Dua etmeye başladım. İnşallah iyi birisidir ve iyi anlaşırız diye: ) Onlar gelir gelmez hemen evimize çaya davet ettim, gerçekten merak ediyordum. Daha eve girdiğinde anladım, görünüşüyle bile hoş ve hanım bir kıza benziyordu. Gerçi o gün az oturduk, birbirimize yabancı olduğumuz için pek konuşamadık ama zaman içinde o kadar iyi anlaştık ki o kadar olur.

İkimizde bıcır bıcır, yaşama sevinci olan insanlardık, ikimizde acemi, ikimizde gülmekten çok zevk alan, çoğu zaman aynı şeyleri düşünen, aynı anda aynı şeyleri söyleyerek buna kıkır kıkır gülen, çocuk ruhlu yaramaz kızlar . Ayrıca Doca ve Andy de çok iyi anlaştıkları için artık sürekli görüşmeye başlamıştık. Hafta sonları arabaya atlayıp Gürcistan yollarından kayboluyor, evlerimizde değişik yemekler yapıp birbirimizi davet ediyor, sürekli fotoğraflar çekiyor, o gün görüşemediysek, msn den kameraları açıp karşılıklı sohbet ediyorduk: ) Zaten Andy’nin bir yazısında yazdığı gibi 1465 fotoğrafın 1464ünde birlikteydik!!

Şimdi Gürcistan fotoğraflarımızı düzenlerken de sürekli onların gülen gözlerini görüp mutlu anlarımızı hatırlıyorum. Ve asla buraya kadarmış demiyorum, çünkü İstanbul’da ki evlerimiz çok yakın ve bir gün bir projede yeniden buluşuruz: )) Tek üzüntüm zuzu’nun doğduğu günleri görememek, Palyanço’ya bu günlerinde uzak olup destek olamamak ama olsun her zaman dualarım seninle-sizinle SZEİK!! Ayrıca Andy’cim senin o neşeli sohbetlerini de çok çok özleyeceğim emin ol, üniversite anılarını bile ezberledim ama hala çok komikler ve aklıma gelince yüzümde kocaman bir gülücük oluşuyor: ))

İlerde söz verdiğiniz gibi evimize telsiz kuracaksınız karışmam bak, bu konuda tembel Doca’dan hiç ümidim yok, bu tesisatı yapsan yapsan sen yaparsın! Biliyorsun evi bile ne halde aldın, ne hale soktun bravo valla: ) Güle güle oturun inşallah, sevgiler benden size kocaman kocaman.

Bu yazıyı taşındığımız zaman yazmıştım ama bu günde yayınlamak kısmet oldu, canım Palyanço, sana oğluş:))) ve Andy ile uzun, sağlıklı, sıhhatli ve bol gülücüklü, süper düper bi ömür dilerim, öperim gözlerinden canım arkadaşım..